Op 9 november viel het doek over het al jaren aanslepende monsterproces tegen het Vlaams Blok. Wat velen gevreesd en voorspeld hebben en anderen tot op vandaag voor onmogelijk hielden is bewaarheid geworden. De politiek geïnspireerde veroordeling die het hof van beroep in Gent uitsprak op 21 april van dit jaar, werd bevestigd. Daarmee heeft het hof van Cassatie het gezicht van de onrechtvaardige rechters gered en de grootste partij van het land feitelijk buiten de wet gesteld.
De veroordeling in Gent had in Vlaanderen nochtans een storm van protest ontketend. Eminente juristen maakten brandhout van het arrest en de Vlaamse kiezers hebben op 13 juni massaal gevolg gegeven aan onze oproep om een stem uit te brengen voor de vrije meningsuiting. Wat de Belgische rechtbank ook zegt: 1 miljoen Vlamingen hebben het Vlaams Blok in de stembus vrijgesproken. Maar dat heeft de politiek en de rechters niet tot bezinning en andere inzichten gebracht. De juridische huurmoordenaars waren betaald en de afrekening moest voltrokken worden.
Met het proces tegen het Vlaams Blok en de veroordeling van de partij heeft België geschiedenis geschreven. En het is geen fraaie bladzijde. Processen tegen politieke tegenstanders horen niet thuis in een democratie. En dat ook de anti-racismewet niet deugt, veel te ver gaat en de vrije meningsuiting en het maatschappelijke debat fnuikt, wordt vandaag door iedereen erkend die zich niet laat leiden door blinde haat tegen het Vlaams Blok.
Het beruchte Centrum voor Gelijke Kansen- en Racismebestrijding heeft onder de leiding van Johan Leman geen spat bijgedragen tot de integratie van vreemdelingen meer heeft wel een jihad ontketend tegen het Vlaams Blok. Het gevolg is dat grote groepen vreemdelingen zich wentelen in hun slachtoffercultus en dat iedereen die het dogma van de multiculturele verrijking in vraag stelt voor de rechter kan gesleurd worden.
Verhofstadt die ooit de dure eed heeft gezworen dat zijn succes mocht afgemeten worden aan het terugdringen van het Vlaams Blok, heeft met de veroordeling van de partij weliswaar een veldslag gewonnen, maar niet de oorlog. Het wordt een Phyrrusoverwinning. Dat bewijzen de verkiezingen van 13 juni en alle recente peilingen. Het Belgische establishment en de traditionele partijen moeten zich vooral geen illusies maken. Men kan het Vlaams Blok wel verbieden, maar niet de ideeën waar wij voor staan en die wij in de partijpolitiek zullen blijven uitdragen.
Is het Vlaams Blok een bedreiging voor de democratie? Zijn wij een racistische partij? Natuurlijk niet. Verre van! Wat is er zo verkeerd aan de eis dat vreemdelingen die gebruik willen maken van onze gastvrijheid zich moeten aanpassen aan onze levenswijze, onze wetten, onze waarden en normen? Een standpunt dat de jongste tijd overigens ook door andere partijen meer en meer en luidop wordt onderschreven. Om nog te zwijgen over buitenlandse regeringen die vandaag een aantal van onze standpunten in wetten hebben gegoten en uitvoeren in hun vreemdelingenbeleid. Wat nog eens bewijst hoe wereldvreemd het proces, de rechters en hun vonnis zijn.
Dat brengt ons meteen bij de ware toedracht van het proces. Het Vlaams Blok is met een kwart van de Vlaamse stemmen een ernstige bedreiging voor de macht en de profijtjes van de traditionele partijen. Een bedreiging voor het Belgische establishment en iedereen die baat heeft bij het voortbestaan van de kunstmatige staat België. Een bedreiging voor de zogeheten federale 'solidariteit', een eenzijdige solidariteit die ervoor zorgt dat wij Vlamingen elk jaar zo'n 12 miljard euro of zeg maar 500 miljard oude Belgische franken in de bodemloze Waalse putten storten. Die staatkundige hold-up moet ervoor zorgen dat het Waalse profitariaat in stand gehouden wordt en waarborgt de perfecte klantenbinding van de Parti Socialiste.
De paarse regering van Guy Verhofstadt werd bij de regionale verkiezingen weggevaagd en heeft geen enkele democratische legitimiteit meer. Het regime heeft zichzelf gebarricadeerd in de burcht van het cordon sanitaire, die politieke schutkring waarvoor geen draagvlak bestaat bij de bevolking. Het Vlaams Blok is intussen de grootste partij in Vlaanderen. De machthebbers doen het in de broek voor de kiezer en dus worden verkiezingen uitgesteld tot latere datum. Het enige cement wat de regering alsnog aan mekaar houdt is de schrik voor het Vlaams Blok.
Ik wil hier toch even tussendoor een eresaluut uitbrengen aan onze stichter-voorzitter Karel Dillen, de man die na het verscheurende debacle van het Egmontpakt de moed heeft gehad om een nieuwe partij uit de grond te stampen. Tegen alle tegenstand, fatalisme en scepticisme in. En die jarenlang de eenzame tocht door de woestijn heeft gemaakt. Verbeten en trouw aan onze Vlaamse idealen. Dillen heeft met zijn rechtlijnigheid altijd het signaal gegeven dat het Vlaams Blok niet te koop is voor dertig zilverlingen of deelname aan de macht. Die houding zou uiteindelijk ook zijn vruchten afwerpen in de stembus. En een eresaluut verdienen ook onze kaderleden, onze gemeenteraadsleden, parlementsleden van het Vlaamse en het Europese parlement, van Kamer, Senaat en Brussels Gewest, en nog meer onze vele naamloze militanten die jaar in jaar uit voor ons door het vuur zijn gegaan. Allemaal hebben zij hun nek uitgestoken, de banbliksems en de ware haatcampagne in pers en politiek getrotseerd.
Aan hen en aan 1 miljoen Vlaamse kiezers willen wij vandaag zeggen dat hun onbaatzuchtige inzet niet voor niets is geweest. Het Vlaams Blok is klaar voor de toekomst en zal ook straks de bakens uitzetten voor een veilig en welvarend Vlaanderen, waar Vlamingen thuis zijn en eindelijk baas in eigen land.
Nee, wij zijn geen partij van marginalen of 'extremisten', maar een echte volkspartij met brede steun in àlle lagen van de bevolking. Van havenarbeider tot dokter, van leraar tot advocaat, van huisvrouw tot zelfstandige, van student tot ondernemer … Van een partij waar één op vier Vlamingen voor stemmen kan niemand nog het bestaansrecht ontkennen. De veroordeling van onze partij betekent dan ook absoluut niet dat wij de wapens van onze politieke en democratische strijd zouden neerleggen.
Het was Gerolf Annemans die het Vlaams Blok ooit treffend omschreef: "Wij zijn de macht van de machtelozen en de hoop van de hopelozen". Meer dan 1 mijoen Vlamingen rekenen op ons. Wij kunnen, mogen en willen hen niet dakloos achterlaten.
Het is aan de geschiedenis om een oordeel te vellen over de rol van het Vlaams Blok. Een correct oordeel, wars van vooringenomenheid en dwaze clichés. Hebben wij in het verleden fouten gemaakt? Zonder twijfel.
Maar sta ons toe toch met gerechtvaardigde trots terug te kijken op de politieke strijd van het Vlaams Blok. Gedurende jaren waren wij de voorloper en wegbereider. Het Vlaams Blok was de eerste om vragen te stellen bij de utopie van de multiculturele samenleving en het catastrofale knuffelbeleid voor vreemdelingen. Het Vlaams Blok heeft de struisvogels van de traditionele partijen wakker geschud en de criminaliteit op de politieke agenda gezet. Het Vlaams Blok heeft als eerste resoluut gekozen voor de idee van Vlaamse onafhankelijkheid. Wij hebben die idee uitgezaaid en ingang doen vinden in kringen van politiek en economie. Het Vlaams Blok heeft de strijd aangebonden tegen de dictatuur van de politieke correctheid. Een dictatuur die met de veroordeling van de partij zijn laatste stuiptrekkingen moet beleven.
Er rust nu een enorme opdracht op onze schouders en het zal niet eenvoudig zijn. Maar wij hebben na al die jaren strijd de kiezers, de kaders, de militanten en de bekwame mensen om een nieuws Vlaams Blok op poten te zetten. Een Vlaams Blok dat - wellicht met een nieuwe naam, maar met dezelfde mensen en hetzelfde programma - groter en sterker dan ooit moet worden. Om met vernieuwde moed aan de Belgische boom te schudden en te zorgen voor de ommekeer die Vlaanderen zo nodig heeft. U kan op ons rekenen. Ik reken op u!
Frank Vanhecke
Voorzitter VB